ยิ่งรักมาก ก็ยิ่งทำใจยาก รักที่รอวันเลิก มันยากที่จะอธิบาย (อ่านดูก่อนตัดใจจากใครสักคน)

เคยไหม.. รักใครสักคนแล้วรู้สึกเหมือนรักที่รอวันเลิก

เคยไหม.. รักใครสักคนแล้วรู้สึกเหมือนรักที่รอวันเลิก

รักใครสักคนแล้วรู้สึกเหมือนรักที่ไม่มั่นคง

เหมือนคบกันไปวันๆ.. คล้ายๆรักที่รอวันเลิก

ถามว่ารักไหม..? ก็รัก แต่.. มันเหมือนมีอะไรบางอย่าง

บอกเราว่า… เราสองคนไม่มีทางร่วมหัวจมท้ายไปด้วยกันได้

จะด้วยชนชั้น ฐานะ สังคม หรืออะไรก็แล้วแต่

ข้อผิดพลาดเพียงเล็กน้อยสามารถทำให้เราทั้งคู่

พร้อมจะจากกันไปในทันที

มันเป็นความรักอึมครึม…ยากที่จะอธิบาย

ต่างคนต่างรู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้

แต่ก็พยายามยื้อ ยื้อเวลาที่จะอยู่ด้วยกัน

มันเป็นความรู้สึกเสียดาย… เสียดายวันเวลา

เสียดายความผูกพัน… เสียดายความรัก

เสียดายทุกๆ อย่างถ้าจะต้องจากกันจริงๆ

ไม่ได้เลิกกันเพราะคนอื่น… แต่อย่างใด

และ… ไม่ได้เลิกกันเพราะมีใครใหม่ด้วย

หรือ ที่เรียกกันว่าความรักมาถึงจุดอิ่มตัว

รู้สึกเหมือนไม่รัก… แต่ก็รักมาก

หรือ ต้องอยู่ห่างกันสักพัก ว่าที่จริงแล้วเรายังต้องการเขาไหม

แล้วความอึมครึม น่าเบื่อหน่ายในความรักนี้

จะมีอะไรมาบอกได้ว่าความรู้สึกนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก

ยากเหลือเกินรักแบบนี้ ยากที่จะทำใจตอนจากกันไป

แต่ก็รู้สึกอึดอัดใจ… ในตอนที่อยู่ด้วยกัน

แต่รู้ไหมว่า… รักที่ธรรมดาปกติ ความรักที่น่าเบื่อหน่าย

นี่แหละ คือที่สุดของความรักแล้ว

“น้ำเปล่า” อาจไม่หวานฉ่ำเหมือน “น้ำหวาน”

แต่มันดื่มได้เรื่อยๆ ดื่มแค่ไหนก็ไม่ อั น ต ร า ย

บางสิ่ง สัมผัสแต่น้อยอาจจะมีความสุข

มากไปกลับเป็นทุกข์ ( เหมือนดื่มน้ำหวาน )

บางสิ่งอาจดูจืดชืดธรรมดาแต่อยู่ด้วยได้นาน

ไม่นำมาซึ่งทุกข์ ( เหมือนน่ำเปล่า )

ไม่แปลกที่เราจะชอบน้ำหวานเป็นครั้งคราว

แต่วันหนึ่งเราจะรู้เองว่า… น้ำเปล่า คือสิ่งที่เราดื่มได้ตลอดชีวิต

ขอขอบคุณ : gangbeauty